As nais que só criaban ás súas crías.

Toda profesión que fora ligada históricamente á muller é minimizada, infravalorada.

O criar, educar, e coidar á prole foi unha actividade desenvolvida maioritariamente por mulleres ,dende sempre, en máis do 95% das culturas descritas ata agora, e supón o 50% de todo o que tiñamos que facer para subsistir como especie.

  • Por un lado, debemos xerar alimentos e protección, o que no mundo contemporáneo se traduce en xerar cartos para mercalos, ademáis de cobixo, abrigo,…
  • Por outro lado debemos procurar que haxa quen prosiga co noso cometido, se reproduza e continúe o ciclo da vida.

Pero ese 50% segundo non vale nada. Ou cómo mínimo, no mellor dos casos, menos.

Sen nós a sociedade non houbera persistido, as mulleres sacaron adiante ás próximas xeracións, coidaron dos feridos e dos anciáns durante toda a nosa existencia como especie.

Fai moi pouco -e grazas a indomables e valentes loitadoras- podemos decidir; ou polo menos, niso estamos.

Decidir sobre que queremos facer cas nosas vidas, se queremos ocuparnos da “producción” de productos, porque non nos da a gana de ter que criar ou ter ás nosas crías, que é igual de lexítimo,  ou se queremos ocuparnos da “producción” da próxima xeración.

Ou se queremos compartir ambas tarefas con outra persoa.

Se pensásemos só en números (algo que para min é un enorme erro, pero así temos montado o mundo, e eu non son allea a esa realidade),…canto vale a vida dun novo meniño? Canto vale educalo? Canto vale alimentalo co teu corpo, co teu esforzo? O feito de que siga vivo porque haxa quen o coide cando ten fiebre? O feito de que lle ensinen que mancar a outros non está ben? Que hai que querer e respectar? Que hai que ser responsable dos propios actos? Canto vale gardalo coma un tesouro 9 meses? Canto vale protexelo, coma a maior das fortunas, durante unha vida?

Pode que poidésemos cuantificalo como o que ese futuro adulto producirá. O seu potencial. O seu potencial productivo. Pero a min os números dánseme fatal, e ademáis iso deixollo a quen se lle den mellor ca min, e sobre todo, a quen lle importen máis.

Pero á muller que libremente escolleu a valiosa e dura vida de adicarse en exclusiva ós seus fillos, díselle que non traballa.

24 horas ó día.

365 días ó ano.

Con cada choro, con cada pataleta.

Con cada cueiro e con todos os mimos.

Con todo o amor, sempre, sen descansos.

Porque a crianza non entende de vacacions, nin de dores de cabeza.

Ninguén nos da unha “baixa de nai”.

A crianza só entende das necesidades dos que te necesitan.

Noraboa a todas as nais tan valentes coma ti, que me lees, que son tan tan vagas, que non tenen un só día libre ó ano.

Creédevolo máis.

O que facedes, non ten prezo.

 

Las madres que sólo criaban a sus crías.

Toda profesión ligada históricamente a la mujer es minimizada, infravalorada.

El criar, educar y cuidar a la prole ha sido una actividad desarrollada mayoritariamente por mujeres, desde siempre, en más del 95% de las culturas descritas hasta la actualidad, lo que supone el 50% de todo lo que teníamos que hacer para subsistir como especie.

  • Por un lado, debemos generar alimentos y protección, que en el mundo contemporáneo se traduce en generar dinero para comprarlos, además de cobijo, abrigo, …
  • Por otro lado, debemos procurar que se prosiga con nuestro cometido, que haya quien se reproduzca y continúe el ciclo de la vida.

Pero ese segundo 50% no vale nada. O como mínimo, en el mejor de los casos, menos.

Sin nosotras la sociedad no hubiera perdurado, las mujeres han sacado adelante a las próximas generaciones, cuidaron de los heridos y de los ancianos durante toda nuestra existencia como especie.

Hace muy poco, y gracias a indomables y valientes luchadoras, podemos decidir; o por lo menos en eso estamos.

Decidir sobre qué queremos hacer con nuestras vidas, si queremos ocuparnos de la “producción” de productos, si es que así lo decidimos por que no nos da la gana de engendrar o criar, que es igual de legítimo, o si queremos ocuparnos de la “producción” de la próxima generación.

O si queremos compartir ambas tareas con otra persona. Y en qué cuantía.

Si pensásemos sólo en números (algo que para mi es un error enorme, pero tenemos así el mundo montado y no soy ajena a esa realidad) …¿Cuánto vale la vida de un nuevo niño? ¿Cuánto vale educarlo? ¿Cuánto vale alimentarlo con tu cuerpo, con tu esfuerzo? ¿Cuánto vale el hecho de que siga vivo porque haya quien lo cuide cuando tiene fiebre? ¿O el hecho de enseñarle que lastimar a otros no está bien? ¿Qué hay que querer y respetar? ¿Qué hay que ser responsable de tus propios actos? ¿Cuánto vale guardarlo como un tesoro 9 meses? ¿Cuánto vale protegerlo, como la mayor de las fortunas, durante una vida?

Puede que pudiésemos cuantificarlo como lo que ese futuro adulto producirá. Su potencial. Su potencial productivo. Pero a mi los números se me dan fatal, y además, eso se lo dejo a quien se le den mejor que a mi, y sobre todo, a quien le importen más.

Pero la mujer que libremente escogió la valiosa y dura vida de dedicarse en exclusiva a sus hijos, se le dice que no trabaja.

24 horas al día.

365 días al año.

Con cada llanto, con cada pataleta.

Con cada pañal y con todos los mimos.

Con todo el amor, siempre, sin descansos.

Porque la crianza no entiende de vacaciones ni de dolores de cabeza.

Nadie nos da una “baja de madre”.

La crianza sólo entiende de las necesidades de los que te necesitan.

Enorabuena a todas las madres, valientes, como tú, que me lees, que son tan tan vagas, que no tienen ni un día libre al año.

Creéroslo más.

Lo que hacéis, no tiene precio.

 

Toxoplasmosis, gatos y Navidad.

No, no me he vuelto loca, prometo que conseguiré relacionar estas tres palabras a lo largo de esta breve entrada.

La toxoplasmosis viene a ser algo así como uno de los “cocos” de los que nos hablan a lo largo del embarazo, y realmente, puede causar problemas muy importantes en el feto.

El Toxoplasma gondii, que es su nombre de “gala”, es un protozoo parásito que puede afectar a varios animales, pero que es especialmente conocido por su relación con los gatos, ya que son sus hospedadores definitivos, es decir, este bichejo trata de vivir en un gato a toda costa.

¿Por qué le tenemos tanto miedo?

La toxoplasmosis es una enfermedad bastante común, sólo que sus síntomas en personas sanas son bastante similares a los de la gripe común y la mayoría de las veces nos pasa desapercibida.

Lo más habitual , en personas sanas, es que con la toxoplasmosis pase lo mismo que con la varicela: sólo la tienes una vez en la vida.

Pero en el embarazo no es tan inocua. Puede causar graves problemas en el desarrollo fetal, causdando un grupo de síntomas que se incluyen dentro del “Síndrome de toxoplasmosis congénita”. Es decir, el problema como tal no es que la madre se infecte, sino que la infección se adquiera justo durante los 9 meses que dura el embarazo ( o los seis meses anteriores), ya que existe en torno a un 40% de posibilidades de que el recién nacido también contraiga la infección.

La toxoplasmosis se transmite al feto con mayor facilidad si se adquiere en el último trimestre del embarazo, pero, sus efectos, sin embargo, en caso de que la enfermedad se transmita, son mayores si la infección ocurre al principio del embarazo.

¿Cuál es el papel de la matrona con respecto a la toxoplasmosis?

Ofrecer educación para prevenirla, porque es la herramienta más eficiente de la que disponemos.

¿Y cómo la prevenimos?

Según la Guía de práctica clínica para la atención al embarazo y puerperio, del MSSSI, no se debe ofrecer el cribado de la toxoplasmosis a toda mujer gestante de forma sistemática, sin embargo, si se recomienda ofrecer información sobre las medidas dietéticas e higiénicas para reducir el riesgo de una infección de toxoplasma.

De todas formas, en nuestro medio, y hasta donde sé (puede que en un futuro actualice esta entrada si confirmo que no sea así, voy aprendiendo también a medida que escribo estas entradas y en ciencia nada es seguro al 100%), en Galicia se sigue cribando a todas las mujeres, esto es, se comprueba si la mujer ha pasado la enfermedad, si la acaba de contraer o si no la ha pasado nunca.

Si ya hubo un contacto anterior, el riesgo de reinfección es mínimo. Si la acaba de contraer, se ofrecerán diferentes alternativas de tratamiento individualizado. Y si no presenta ningún anticuerpo contra la enfermedad (nunca ha entrado en contacto con ella), debemos procurar que esto siga siendo así, por lo menos 6 meses antes de la gestación y hasta que esta finalice.

Según la Guía las recomendaciones son las siguientes:

  • Lavar en abundancia las verduras, hortalizas y frutas.

  • Pelar adecuadamente las frutas.

  • Tras haber manipulado carne cruda, aves, mariscos, frutas o verduras sin lavar, lavar abundantemente con agua y jabón las manos y los utensilios de cocina.

  • Congelar la carne durante unos días y cocinarla bien para reducir en gran medida el riesgo de infección-

  • Evitar el contacto directo de las manos con excremento de gatos o suciedad del suelo

  • Usar guantes y lavarse las manos adecuadamente después de realizar tareas de jardinería o trabajar con tierra

Estas recomendaciones son las que son porque las principales vías de contagio son los alimentos en los que se presenta la toxoplasmosis y no tanto los gatos, como se cree popularmente, aunque sigue siendo importante mantener una serie de precauciones con estes últimos.

Gatos y Navidad.

En Navidad es habitual que se regalen mascotas. Las mascotas son bonitas y pequeñas cuando llegan en Navidad. Y son graciosas. Pero crecen y dan trabajo. Y uno de los motivos por los que es abandonan cientos de gatos cada año es por un embarazo posterior a las fiestas.

“Porque ya no puedo tener un gato”.

No me quiero desviar del tema central, pero además de residente de matrona soy persona, y creo importante recordar que una mascota es una responsabilidad de por vida, y que un embarazo no debería de ser un motivo válido para abandonar a un animal (de hecho, personalmente creo que no existe ningún motivo válido para hacerlo).

¿Hay que tener cuidado? ¡Por supuesto! Pero teniendo en cuenta que:

  • Un gato contagiado de toxoplasmosis sólo contagia durante aproximadamente 4 semanas.
  • Lo que contagia de los gatos son los parásitos que hay en sus heces, y estas sólo comienzan a contagiar tras 24 horas tras su expulsión.
  • Cambiar el arenero a diario es una buena manera de evitar el contagio.
  • Si nuestro gato es un gato de piso que nunca ha salido fuera de casa, es difícil que haya contraido la enfermedad, aunque no imposible porque ha podido comer carne cruda o mal cocinada previamente infectada (por lo que no deberemos ofrecérsela). Los gatos que salen al jardín o a la calle si pueden contraer la enfermedad con cierta facilidad.
  • Podemos pedirle a otra persona que se ocupe del arenero durante el embarazo o si estás buscando un embarazo, pero de no ser posible, puedes hacerlo con cuidado, empleando guantes y lavandote bien las manos posteriormente con agua y jabón.

Y ahora, sólo por ilustrar, os dejo algunas fotos de amiguitos que me he ido encontrando por el camino, fotografías propias, y aprovecho para dejaros el link de la Protectora de animales de Foz, por si alguien se anima a ampliar la familia, siempre con responsabilidad:

 

Agradecimientos

Especial agradecimiento al Veterinario Pablo Palmeiro por su ayuda con esta entrada.

Toxoplasmose, gatos e Nadal.

Non, non me volvín tola, prometo que conseguirei relacionar esas tres palabras ó longo desta breve entrada.

A toxoplasmosis ven a ser algo así como un dos “cocos” dos que nos falan ó longo do embarazo, e realmente, pode causar problemas moi importantes no feto.

O Toxoplasma gondii, que é o seu nome de ‘gala’, é un protozoo parásito que pode afectar a varios animais, pero é especialmente coñecido pola súa relación cos gatos, xa que son os seus hospedadores definitivos, é dicir, este bichiño trata de acabar os seus días nun gato a toda costa.

Por que lle temos tanto medo?

A toxoplasmose é unha enfermidade bastante común, só que os seus síntomas en persoas sanas son bastante semellantes ós da gripe común e a maioría das veces pasa desapercibida.

O máis habitual é que coa toxoplasmose pase como coa varicela: só a tes unha vez na vida, porque xeras anticorpos contra ela que evitan que a “pases” nunha segunda ocasión.

Pero no embarazo, non é tan inocua. Pode causar graves problemas no desenvolvemento do feto, causando un grupo de síntomas que se inclúen dentro do “Síndrome de toxoplasmose conxénita”.

O problema como tal non é que a nai se infecte, senon que se a nai se infecta xusto durante os 9 meses que dura o embarazo ou nos 6 meses previos, xa que existe en torno a un 40% de posibilidades de que o recién nacido tamén se infecte.

A diferenza doutras enfermidades, a toxoplasmosis transmítese ó feto con maior facilidade se se adquire no último trimestre de embarazo, pero pola contra, os efectos, en caso de que contraía a enfermidade, son maiores se a infección ocurre ó principio do embarazo.

Cal é o papel da matrona con respecto á toxoplasmosis?

Sobre todo, informar para previr. Porque é a ferramenta máis eficiente que temos.

E como a previmos?

Segundo a Guía de práctica clínica para a atención ó embarazo e puerperio, do MSSSI, non se debe ofrecer o cribado da toxoplasmose a toda muller xestante de forma sistemática, porén, si se recomenda ofrecer información sobre as medidas dietéticas e hixiénicas para reducir o risco dunha infección de toxoplasma.

De todas formas, no noso medio, e ata onde eu sei (pode que nun futuro actualice esta entrada se confirmo que non é así, xa que eu tamén vou aprendendo a medida que escribo estas entradas, e en ciencia nada é seguro ó 100%, polo que estas cousas van cambiando a medida que vamos aprendendo máis) en Galicia séguese cribando a todas as mulleres, é dicir, compróbase se a muller xa pasou a enfermidade, se a acaba de coller, ou se pola contra, non a pasou nunca.

Se xa houbo un contacto anterior, o risco de reinfección é mínimo. Se a acaba de coller, ofreceránselle as diferentes alternativas de tratamento individualizado. E se non a colleu nunca, temos que procurar que isto continúe sendo así.

Segundo a Guía as recomendacións son as seguintes:

  • Hai que lavar moi ben as verduras, hortalizas e froitas, pelando ben estas últimas.

  • Lavar moi ben as mans tras manipular carne cruda, mariscos, froitas, e verduras sen lavar, con auga e xabón. Lavar tamén os utensilios de cociña.

  • Conxelar a carne e cociñala para reducir o risco de infección.

  • Evitar o contacto directo das mans con excrementos de gatos ou suciedade do chan.

  • Usar guantes e lavar as mans despois de manexar terra, andar no xardín ou no campo.

Estas recomendacións son as que son porque as principais vías de contaxio son os alimentos nos que se presenta a toxoplasmose e non tanto os gatos como se poida crer, aínda que é importante manter unha serie de precaucións con estes últimos

Gatos e Nadal.

No Nadal é habitual que se regalen mascotas. As mascotas son bonitiñas e pequenas cando chegan no Nadal. E son graciosas. Pero medran, e dan traballo. E un dos motivos polos que se abandonan centos de gatos cada ano é por un embarazo posterior ás festas.

“Porque xa non poido ter o gato”.

Non me quero desviar do tema central, pero ademáis de residente de matrona son persoa, e creo importante recordar que unha mascota é unha responsabilidade de por vida, e un embarazo non debería de ser un motivo válido para abandoar a un animal (de feito, creo que non existe ningún motivo válido para iso).

Hai que ter coidado? Por suposto! Pero tendo en conta que:

  • Un gato contaxiado de toxoplasmose só contaxia durante aproximadamente 1 mes.
  • O que contaxia dos gatos son os parásitos que hai nas súas feces, e estas só comezan a contaxiar tras 24 horas de ser expulsadas.
    • Cambiar o areeiro a diario é unha boa maneira de evitar o contaxio.
  • Se o noso gato é un gato de piso que nunca saiu fora, é máis difícil que contraera a enfermidade, a menos que sexa por comer carne crúa ou mal cociñada previamente infectada, motivo polo que debemos evitar ofrecerlla. Os gatos que si saen ó xardín ou á calle si poden contraer a enfermidade.
  • Podemos pedirlle a outra persoa que se ocupe do areeiro durante o embarazo ou se estás buscando un embarazo; pero de non ser posible, podes facelo con coidado, empregando guantes e lavando ben as mans con auga e xabón posteriormente.

E agora, só por ilustrar, deixovos algunhas fotografías propias de amiguiños que fun atopando polo camiño, e aproveito para deixarvos o link da  Protectora de animais de Foz, por se alguen se anima a ampliar a familia, sempre con responsabilidade:

 

Agradecementos

Especial agradecemento ó veterinario Pablo Palmeiro pola súa axuda na redacción desta entrada.

“Por unha copa non pasa nada”

Hoxe moitas de vós vades a ter que lidiar con esta frase, e aínda que ninguén vola dirá malintencionadamente, debemos ter moito ollo có que tomamos en determinados momentos das nosas vidas, como son o embarazo ou a lactancia.

Embarazo

Non existe unha cantidade segura. Non me gusta ser tajante e creo que a inmensa maioría de recomendacións que damos ten certo matiz, pero moito se debería investigar para que deixaramos de dar esta recomendación.

pregnant-1245703_1920.jpg

Rebuscando na evidencia podemos atopar máis de 4000 artigos que nos falan dos efectos nocivos do alcohol durante o embarazo, e temos incluso un termo para describir todos os problemas que se relacionan coa exposición ó alcohol antes do nacemento, os trastornos do espectro alcohólico fetal.

Poderíamos pensar que “por unha copa non pasa nada” pero literalmente, o problema é que todo pasa.

Todo o alcohol que pasou ó sangue da nai, pasará tamén ó torrente sanguíneo do feto, que ademáis pola súa inmadurez non pode metabolizalo de forma axeitada, é máis pequeno e está en formación.

Son reticente a pensar que un único e moderado consumo de alcohol poida causar defectos graves no feto, pero co mesmo planteamento que faríamos ó darlle a un recién nacido esa mesma cantidade de alcohol por boca (a ninguén se lle ocurre darlle un chupito de licor café a un bebé), considero importante previr e evitar a exposición innecesaria a tóxicos nun ser tan vulnerable e en desarrollo.

Lactancia

Aquí atopamos moita máis laxitude.

Sorprendeme que os prospectos dos medicamentos inclúen nun mesmo apartado a mulleres que dan o peito e mulleres embarazadas, cando a diferencia é abismal, aínda que entendo que é porque con ambos grupos é dificil realizar estudos e que ninguén quere “mollarse”.

A realidade é que unha muller embarazada comparte o sangue co seu feto a través da placenta, pero unha muller que da o peito, ‘só’ comparte o leite, onde si poden aparecer diversas substancias (como os metabolitos dos medicamentos ou neste caso, do alcohol), pero nunha concentración moitísimo menor á concentración sanguínea. E así mesmo, o recién nacido, non pasa ese leite directamente ó seu torrente sanguíneo, senon que precisa de todo o proceso da dixestión antes de incorporar todos os nutrintes á súa circulación.

Se queremos tomar unha cervexa ou unha copa durante a lactancia debemos ter unhas medidas de seguridade mínimas. Na páxina web de www.e-lactancia.org indícannos que o consumo debe ser de baixo a moderado e que o peso da nai inflúe: canto menos pese, máis tempo debe esperar dende o consumo ata poder dar o peito con total seguridade.

Fálanos de esperar unhas dúas horas e media tras tomar un tercio de cerveza de 4,5% (para que vos fagades unha idea, os botellines pequenos de Estrella Galicia son de un tercio e tenen 5,5% de alcohol), un vaso de 120ml de viño 12% ou unha copa de 30-40 ml de licor ó 40-50%.

Tempos orientativos a esperar se pesas 60kg:

  • 1 vaso de viño: 2 horas e media .

  • 2 tercios de cervexa: 5 horas.

  • 3 copas de licor: 7 horas e media.

Outros autores, como o coñecido Carlos González no seu libro “Un regalo para toda la vida” (libro que aproveito para recomendar como regalo para Reis para futuras mamás, prometo que non me levo comisión algunha), afirman que se a nai non percibe o alcohol, e xa deixou de notar os seus efectos, está en condicións de dar o peito xa que as cantidades que hai nese momento no leite serían mínimas.

E aínda que sabemos que o coleito está recomendado por diminuir o “Síndrome de morte súbita do lactante”, debemos recordar que se desaconsella se algún dos pais consumiu alcohol.

Así que hoxe, a pasalo ben, pero con cabeciña! 

 

Feliz 2018

Enfermaría, hipersexualización e como denigrar unha profesión.

Unha imaxe vale máis que mil palabras, vamos deixar claro sobre que vou escribir hoxe:

Á súa esquerda poden observar un home, enfermeiro. Usa pantalóns, zapatos profesionais e, intencionadamente ou non, cara o seu lado colga un profesional fonendoscopio.

Á súa dereita unha “enfermeira”, con ligas, taconazos, falda corta e por suposto unha boa dose de maquillaxe.

Búsqueda "disfraz enfermeira" en google:

Búsqueda "disfraz enfermeiro" en google:

Resultado de imagen de disfraz enfermero

 

Se ben é certo que non levo demasiados anos no hospital como enfermeira, pasei xa unhas cantas horas pululando polos pasillos como para poder afirmar que xamais, “xamais dos xamases”, vin unha enfermeira con tal indumentaria. É máis, “xamais dos xamases” vin a ninguén no hospital con esas pintas.

Por outra parte, rara vez atopamos diferencia algunha na indumentaria entre enfermeiras, TCAEs, médicas, celadoras,…todas vestimos igual: pantalón, casaca e se temos frío, bata.

Non é máis que unha cuestión de comodidade e hixiene, e se a min me preguntaran, si estaría dacordo en poñer cores diferenciados ós uniformes por unha cuestión de seguridade, pero como iso me daría para outra reflexión, e non me apetece extenderme, vamos deixalo aí.

Homes

Dase a casualidade de que os meus compañeiros, homes, visten igual ca min. A min gústame poñer un gorro de quirófano con cegoñas e bebés e o meu compañeiro creo que leva un de marcianitos, pero é a única diferenza que atopo na nosa indumentaria.

Porén, a ollos do mundo, nós seguimos usando cofia, falda e capa.

O absurdo

Verán deseñadores e deseñadoras de disfraces, se eu acompañase a unha muller no seu parto en falda, tería que sacarme sangue ata do embigo. E non é unha forma de falar.

Se tivese que correr polo pasillo nunha urxencia con eses ligueiros, chegaría a quirófano espida. E moi ó pesar do que poida aparecer nas páxinas porno (temos ata unha categoría propia!), iso tampouco nos vai.

Se levase esos tacóns, tras as miñas 14 horas de xornada laboral, habería que arrastarme ata a casa, ou faría uso do meu papel de residente, quedándome a residir no hospital.

Temos a pel moi fina

¡Queixámonos de vicio! E é que isto pasa con todas as profesións.

Pois non, non pasa con todas as profesións, ou polo menos, pasa máis con unhas que con outras.

É certo que ó colectivo de, por exemplo, os bombeiros, lles pasa algo parecido: hipersexualización. Pero estou case segura de que ningún bombeiro escoitou algo parecido a “total, se só vos ocupades de apagar incendios”. E de ser así, desboto a miña fe na sociedade, ríndome e baixome do mundo.

Pero é que nos meus 4 anos de carreira e pouco más de ano e pico sendo enfermeira, poido contar como innumerables as veces que recibín frases como “total, só pinchas cus” ou “total, só limpas merdas”.

E a min o que me doe non é que me digan que pincho cús ou que limpo merdas. Que eso enorgulleceme sobremaneira (se a xente soupera o difícil que é conseguir que alguén se sinta un pouco menos incómodo cando lle tes que limpar o cu…), a min dóeme o “só”.

Só nos adicamos ó coidado integral do paciente. Só.

E só reclamamos que se nos trate e se nos vexa como profesionais.

Televisión pública e o retrato da enfermaría

Esta semana en TVE (pagada por todos, incluindo por todas as enfemeiras TCAEs, médicas, farmacéuticas,… que esa noite estaban coidando de outros en vez de nas súas casas comendo langostinos), en noiteboa, en hora de máxima audiencia, saiu isto:

Que si o que querían era facer un programa de humor, ben podían sair igual de lixeiros de roupa eles que elas (se é que alguén considera iso como gracioso, que o humor é libre). Pero non. Unha vez máis somos nós as que ensinamos cacho.

Somos un colectivo de 291.848  colexiados, que pagamos rigurosamente as nosas cuotas colexiais, máis de 200 euros ó ano. E que fan quenes deberan ser os nosos defensores por visibilizar a nosa profesión? Menos traxe e máis coraxe!

A enfermaría, evolucionando cada día a un ritmo vertixinoso, habendo adquirido centos de competencias en favor do traballo en equipo e da saúde e seguirdade do paciente, aínda non véndose reflexado nas nosas condicións laborais, xa que priorizamos a evolución profesional sobre estas; segue sendo vista como a rama dócil da sanidade, as seguidoras de instruccións, as mandadas. Catro anos de carreira para seguir instruccións? Dous anos de especialidade só para saber seguir as directrices? Terá algo que ver isto con que históricamente se ligara a profesión á muller?

Pelexamos moito cada día, cun esforzo moi pouco valorado polas institucións, para conseguir ofrecer uns coidados de calidade, como para que se nos siga ninguneando, hipersexualizando e denigrando.

Non estou choriqueando, “só” reclamo a miña dignidade profesional.

Enfermería, hipersexualización y cómo denigrar una profesión.

Una imagen vale más que mil palabras, vamos a dejar claro sobre qué voy a escribir hoy:

A su izquierda pueden observar a un hombre, enfermero. Usa pantalón, zapatos profesionales e, intencionadamente o no, hacia su lado cuelga un profesional fonendoscopio.

A su derecha una “enfermera”, con ligas, taconazos, falda corta y por supuesto una buena dosis de maquillaje.

Búsqueda "disfraz enfermera" en google:

Búsqueda "disfraz enfermero" en google:

Resultado de imagen de disfraz enfermero

 

Si bien es cierto que no llevo demasiados años en el hospital como enfermera, he pasado ya unas cuantas horas pululando por los pasillos cómo para poder afirmar que jamás, jamás de los jamases, he visto a una enfermera con tal indumentaria. Es más, jamás de los jamases he visto a nadie en el hospital con esas pintas.

Por otra parte, rara vez encontramos diferencia alguna en la indumentaria entre enfermeras, TCAEs, médicas, celadoras,… todas vestimos igual: pantalón, casaca y si tenemos frío, bata.

No es más que una cuestión de comodidad e higiene, y si a mi se me preguntara, sí estaría de acuerdo en poner colores a los uniformes por una cuestión de seguridad, pero como eso me daría para otra reflexión, y como no me apetece extenderme, vamos a dejarlo ahí.

Hombres

Se da la casualidad de que mis compañeros, hombres, visten igual que yo. A mi me gusta ponerme un gorro de quirófano con cigüeñas y bebés y mi compañero creo que lleva uno con marcianitos, pero creo que es la única diferencia que encuentro en nuestra indumentaria.

Sin embargo, a ojos del mundo, nosotras seguimos usando cofia, falda, y capa.

El absurdo

Verán diseñadores y diseñadoras de disfraces, si yo acompañase a una mujer en su parto en falda, tendría que sacarme sangre hasta del ombligo. Y no es una forma de hablar.

Si tuviese que correr por el pasillo en una urgencia con esos ligueros llegaría al quirófano desnuda. Y muy a pesar de lo que pueda aparecer en las páginas porno (¡tenemos hasta nuestra propia categoría!), eso tampoco nos va.

Si llevase esos tacones, tras mis 14 horas de jornada laboral, habría que arrastrarme hasta mi casa, o haría uso de mi papel de residente, quedándome a residir en el hospital.

Tenemos la piel muy fina

¡Es que nos quejamos de vicio! Y es que esto pasa con todas las profesiones.

Pues no, no pasa con todas las profesiones, o al menos con unas pasa más que otras.

Es cierto que al colectivo de, por ejemplo, los bomberos, les pasa algo parecido: hipersexualización. Pero estoy casi segura de que ningún bombero ha escuchado nunca algo parecido a “total, si sólo os ocupáis de apagar incendios”. Y de ser así, pierdo mi fe en la sociedad, me rindo y me bajo del mundo.

Pero es que en mis 4 años de carrera y mi poco más de año y pico siendo enfermera, puedo contar cómo innumerables las veces que he recibido frases cómo “total, sólo pincháis culos” , o “total, sólo limpiáis mierdas“.

Y a mi lo que me duele no es que me digan que pincho culos o que limpio mierdas. Que eso me enorgullece sobremanera (si la gente supiera lo difícil que es conseguir que alguien se sienta un poco menos incómodo cuando le tienes que limpiar el culo…), a mi me duele el “sólo”.

Sólo nos dedicamos al cuidado integral del paciente. Sólo. 

Y sólo reclamamos que se nos trate y se nos vea como profesionales.

Televisión pública y el retrato de la enfermería

Esta semana en TVE (pagada por todos, incluyendo por todas las enfermeras, TCAEs, médicas, farmacéuticas,… que esa noche estaban cuidando de otros en vez de en sus casas comiendo langostinos), en nochebuena, en hora de máxima audiencia, ha salido esto:

Que si lo que querían era hacer un programa de humor, bien podrían salir igual de ligeros de ropa ellos que ellas. Pero no. Una vez más somos nosotras las que enseñamos cacho.

Somos un colectivo de 291.848  colegiados, que pagamos rigurosamente nuestras cuotas colegiales, más de 200 euros al año. ¿Y que hacen quienes debieran ser nuestros defensores por visibilizar nuestra profesión? Menos traje, y más coraje.

La enfermería, evolucionando cada día a un ritmo vertiginoso, habiendo adquirido cientos de competencias en favor del trabajo en equipo y de la salud y seguridad del paciente, aún no viéndose reflejado en nuestras condiciones laborales ya que hemos priorizado la evolución profesional; sigue siendo vista como la rama dócil de la sanidad, a las seguidoras de instrucciones, a las mandadas. ¿Cuatro años de carrera para seguir instrucciones? ¿Dos años de especialidad para sólo saber seguir las directrices? ¿Tendrá algo que ver esto con que históricamente se haya ligado la profesión a la mujer?

Peleamos mucho cada día, con un esfuerzo muy poco valorado por las instituciones, para conseguir ofrecer unos cuidados de calidad, cómo para que se nos siga ninguneando, hipersexualizando y denigrando.

No estoy lloriqueando, “sólo” reclamo mi dignidad como profesional. 

Copas menstruais- Video

Aquí vos deixo o último video, esta vez sobre a copa menstrual!

Por que quería facer esta entrada?

Porque creo que está pasando o mesmo cas copas menstruais que viña pasando cos tampóns hai anos. Cando eu comecei a menstruar tiven que enfrentarme a moitos prexuizos polo feito de empregar tampóns porque te atopas opinión para todos os gustos:

Dende que non son para mulleres que non mantiveran relación sexuais, que si son para mulleres que xa tiveran fillos, que si é unha cochada…

Agora que os tampóns son usados por unha gran parte da poboación feminina, a copa menstrual sufre os mesmos prexuizos que viña sufrindo o uso dos tampóns, así que vou a tratar de explicarvos en que consiste, que vantaxes ten con respecto ó uso de tampóns ou compresas na miña opinión, e cómo se usa, para que libremente decidades se vos animades a probala ou se desbotades esta opción, pero polo menos sabendo de que vai o tema.

O que temos entre as pernas.

Para empregar tampóns hai que entrar en contacto ca zoa xenital máis que se empregamos compresas, e de novo, coa copa menstrual, hai que entrar ainda máis en contacto coa nosa vulva, coa nosa vaxina, do que o faríamos cun tampón, e creo que de aquí nacen a meirande parte de tabús. Porque todas sabemos que iso de mirar ou comprobar que é o que temos entre as pernas é unha cochada…¿non? Pois non! Igual que miramos para os pés, está ben saber cómo é a nosa anatomía xenital polo que antes de comezar a falar da copa propiamente dita quero animar a todas as mulleres, vaian usar a copa ou non, a que collan un espello e exploren a súa vulva, que é súa.

Dito isto,  gustariame antes de entrar en materia darlle as grazas á farmacia de Antonia Ulloa por prestarme os modelos que ensino no video.

 

Modelo 1 : Neste modelo temos este reborde antifugas, eu a verdade é que nunca empreguei unha copa que tivera isto pero entendo que un extra de seguridade. Tamén ten unha base, na que se deposita a menstruación, e un tallo que nos serve para retirala con maior facilidade.

Modelo 2: Este outro modelo non presenta o borde antifugas pero ten a vantaxa de que se pode repregar para levar cómodamente no bolso e foi a que eu decidin mercar.

Estes dous modelos son dunha marca concreta que non teño problema por privado en indicarvos cal é pero dicir que cada muller debe buscar a copa que máis se axuste ó que está buscando, tanto en forma, cor e presuposto. Esta valeume 30 euros, pero teño compañeiras que sei que mercaron copas por 8 euros que é o que nos valen 2 caixas de tampóns.

Estas dúas son de cor rosa e , na miña opinión, o feito de que a copa teña algunha cor pode ser vantaxoso porque as copas que son transparentes co tempo, a pesar de limpiarse correctamente, van adquirindo certa tonalidade amarillenta, que non é indicativa de suciedade nin de que se esté facendo unha mala hixiene, pero a apariencia pode levarnos a desbotala antes de que sexa preciso.

Como a colocamos?

A copa menstrual colócase na vaxina pero nunha zoa máis inferior que os tampóns. Por iso, o tallo é recortable. Unha vez colocada non deberíamos de notar a copa menstrual polo que se temos algunha molestia na entrada da vaxina pode que teñamos que recortar o tallo un pouquiño.

Resultado de imagen de copa menstrual tampon

Imaxe obtida aquí.

Antes de colocala deberemos de lavar ben as mans, e antes do primeiro uso debemos de sumerxila en auga fervendo durante 5 a 8 minutos. Non engadades nada á auga de ferver a copa, nin lixivia, nin alcohol nin ningún outro tipo de desinfectante por que non só non é preciso, senon que podedes dañar a silicona, que está pensada para ser hipoalerxénica e para evitar que as bacterias se adhiran ás paredes da mesma.

Unha vez transcurridos eses 5 a 8 minutiños sacámola e xa podemos introducila.

As posturas que nos podemos adoptar son as mesmas que para colocar un tampón e a dirección deberá de ser a mesma, cara o coxis. De pé cas rodillas un pouco dobradas, sentada no bidé, cunha perna sobre o wc…etc

Eu recomendo introducila lixeiramente humida porque está máis lubricada e sobre todo ó principio pode ser máis doado introducila así.

Así mesmo recomendo comezar a practicar nos primeiros ou últimos días de regra cando a menstruación é menos abundante e probar cando vaiamos a estar na casa ou poner un ‘salvaslip’ por se temos algunha fuga, xa que ata que aprendemos a usala ben, pode que teñamos algún accidente…igual que pasa as primeiras veces que colocamos un tampón.

Hai diferentes formas de dobrala para colocala.

forma deC.png

rolo.pngflor.pngE unha vez dobrada, suxeitamola fortemente pola base e introducímola con coidado na vaxina. É posible que non o consigamos á primeira, isto require un pouco de práctica.

Como sabemos se está ben colocada?

Para estar ben colocada a copa debe facer vacío, é un método de contención da menstruación, polo que tirando un pouquiño do tallo podemos comprobar que está ben adherida ás paredes da vaxina. Tamén podemos rotala, ou introducir un dedo para comprobar que efectivamente as paredes están extendidas e en contacto coa mucosa vaxinal.

Cando a retiramos?

A meirande parte das copas venen preparadas para poder ser cambiadas cada 10 ou 12 horas, estas en concreto son para 12 horas, pero a miña recomendación é que tendo oportunidade a cambiemos cada 8 horas, unhas 3 veces no día, para evitar a proliferación de bacterias no contido da copa, ainda que como sabemos, non se adhieren ás paredes da mesma.

Só hai un caso reportado de Sindrome de Shock Tóxico polo uso de copas menstruais, este síndrome, aínda que infrecuente, é moi grave, e asociase ó uso de tampóns. Como a copa menstrual ainda está entrando no mercado hoxe en día, e posible que esta cifra aumente. En todas as copas debería de vir un manual (como o que ven nos tampóns) sobre cales son os seus síntomas, e eu recomendovos que o leades detidamente para evitar problemas. Cómo vos digo a indicencia é baixísima, pero é importante que todas coñezamos os signos de alarma, tanto se empregamos tampóns como se empregamos copas menstruais ainda que estas últimas se asocien en menor medida ó síndrome.

Como a retiramos?

Para retirala só fai falla ter un pouco de coidado e tirar do tallo suavemente. Se estamos na nosa casa vaciamola no váter, e limpiámola con auga e xabón neutro antes de volver a colocala.

Se estamos fora da casa, podemos vaciala no wc e limpala cun pouco de papel hixíenico antes de volver a colocala tendo coidado de que non quede ningún resto pegado a ela.

Antes de gardala para a seguinte menstruación debemos de fervela durante 5 minutiños en auga para deixala completamente limpa.

E se teño problemas para retirala?

Antes de nada, manter a calma, de aí vai sair, e canta máis tensión teñamos nós máis forza faremos e máis dificultaremos a retirada da copa menstrual.

  • Podemos probar a romper o vacío introducindo un dediño na vaxina.
  • Tamén podemos probar a sacala mentres a rotamos.
  • Tamén podemos facer forza coa musculatura vaxinal ata que a alcancemos máis fácilmente e tratar de sacala cando está un pouquiño máis baixa.

E en última instancia se non somos capaces de sacala, ó igual que nos pasaría co tampón, poderíamos acudir a un centro sanitario para que nos axuden a sacala.

Como escollo o tamaño?

Como vos dicia temos dous tamaños, o pequeno e o grande, ainda que a diferencia de tamaño é mínima como podedes apreciar no video.

En principio escolleremos a pequena se nunca tivemos fillos por vía vaxinal e a grande se tivemos fillos por vía vaxinal.

De todas formas nunha muller cun suelo pélvico débil ou con moito sangrado, é posible que a grande sexa unha mellor opción; e viceversa, unha muller que tivera un fillo por vía vaxinal pero que teña pouca menstruación e un suelo pélvico forte pode que coa pequena sexa suficiente.

Desvantaxes con respecto ós tampóns

Requieren máis entrenamiento que os tampóns.

Pode resultar un pouco raro ó principio porque non estamos afeitas a ver o sangue contido.

Vantaxes

Non tes que andarte preocupando da cantidade de menstruación. Cos tampóns se tes pouco fluxo e pos un tampón demasiado absorbente a veces faste daño ó ir quítalo pola sequedade. Ademáis non contén máis productos químicos que a silicona, a diferencia dos tampóns.

É moi cómoda porque hai que cambiarse en menos ocasións que co tampón e non queda ningún fío fora da vaxina que poida molestarnos.

Ben colocada é prácticamente imposible que presente fugas ou manchados, cando cun tampón a cantidade de regra pode sobrepasar a absorción do mesmo provocándonos situación incómodas.

É moito máis ecolóxica e económica, xa que cos tampóns xeras un residuo de 20 a 30 tampóns por menstruación cos seus correspondientes aplicadores, moitas veces de plástico, mentres que unha copa menstrual ben coidada pode durarche ata 10 anos, supoñendo un aforro económico e de recursos para o planeta importantísimo.

Mitos

Si se pode usar por mulleres que sexan ‘virxes‘, mulleres que non mantiveran nunca unha relación sexual.

O himen non é unha membrana que tapiza completamente a entrada da vaxina en situación de normalidade, presenta un orificio a través do cal sae a menstruación e neste caso entran os tampóns e entra a copa vaxinal. Cos anos, ainda non mantendo relación, o himen vaise estirando deixando que ese furado sexa un pouquiño máis grande de cada vez, ó camiñar, ó facer deporte, etc.

Imaxe obtida aquí.

É unha cochada: O sangue da regra, xunto co do parto, e o único sangue que sae de nós sen supoñer unha lesión, e sin embargo parece que é ó que máis medo lle temos. Se lavamos ben as mans antes e despois e mantemos unha hixiene correcta, ó igual que con outras partes do noso corpo, non é máis asqueroso que limpar o cu despois de defecar ou orinar.

Forma parte de ser humanos, e tratar estos asuntos con máis naturalidade axudaranos a eliminar tabús e poder convivir con maior armonía cos nosos corpos.

 

 

O desenvolvemento do traballo de parto

Gústame ir adaptándome ás vosas demandas, e moitas me preguntáchedes que era iso do preparto, fase latente de parto, parto activo… A verdade é que é moita a terminoloxía que empregamos e incluso para nós pode chegar a ser confusa, xa que a clasificación das diferentes etapas é complexa polo feito de tratarse de un proceso progresivo.

En calquera caso, hoxe gustaríame deixar algunhas pinceladas sobre como clasificamos nós as diferentes etapas do parto para axudarvos a comprender mellor de qué falamos cando vos explicamos porqué sería mellor que vos quedásedes ou non no hospital.

Recordade que o voso corpo está preparado para superar o parto, aínda sen coñecer toda esta terminoloxía! Durante o parto, deixarse levar pola propia natureza do evento é máis importante que ter claro en que fase do proceso se está.

Sin título-3.jpg

Primeira etapa: A dilatación

O cérvix, cuello do útero, ten que ir facéndose máis fino (borrándose) e ten que ir abríndo (dilatando) para permitir o paso do bebé polo canal do parto.

cervix_embarazo.jpg

Podedes observar nesta imaxe de arriba o que nós tactamos para comprobar  cómo está evolucionando a dilatación, o borramento, a consistencia e a posición do cuello do útero.

Como vos dicía no anterior post o  principal consenso consiste en indicar que estamos ante un traballo de parto se hai entre 3 e 4 contraccións en 10 minutos, cunha intensidade similar, a dilatación é de 3 cm, o cuello do útero está borrado (finiño, como se ve na imaxe de abaixo á esquerda), centrado (posicionase dende atrás hacia diante) e brando (consistencia branda que permite a dilatación).

Durante esta etapa polo tanto o noso corpo está preparándose para deixar paso ó bebé, que á súa vez se vai encaixando máis e máis na pelvis materna.

E probable que durante esta etapa nalgún momento a bolsa amniótica rompa e comece a sair líquido de forma continua a través da vaxina, especialmente con cada contracción. Pode ser un pouco incómodo, pero se o color é transparente non hai ningún motivo de alarma.

Ó romper a bolsa tamén é posible que comecemos a notar as contraccións con maior intensidade porque xa non temos a amortiguación da mesma entre a cabeciña do bebé e as nosas estructuras pélvicas.

‘E se non me rompe a bolsa?’

Tranquilidade. En principio, non hai que facerlle nada, nin rompela. Sempre que o parto evolucione con normalidade pódese esperar a que a bolsa rompa de forma espontánea, incluso pode chegar a nacer coa bolsa íntegra!

É o que se chama popularmente un parto velado, pero son moi infrecuentes.

Aquí podedes ver un video dun parto velado

O paso de fase latente a fase activa é un proceso progresivo, no que a regularización das contraccións se vai facendo patente, de forma que estas resultan máis eficientes.

‘A dilatación doe?’

As contraccións ou dilatacións, habitualmente, e no noso medio, doen. Por iso unha das principais pesquisas das matronas ó largo da historia foi como fomentar o alivio da dor nas mulleres para que o seu parto fora unha boa experiencia en conxunto.

A cadea habitual dentro dun parto natural de dor-repouso-dor ten moita máis importancia da que a primeira vista poida parecer.

A dor intermitente fai que a muller teña picos de estrés agudo, liberando catecolaminas (substancias que se liberan en situacións de estrés, cómo por exemplo, cando temos dor, cando necesitamos escapar de algo,…a adrenalina ou a noradrenalina son exemplos de catecolaminas), que fan que se produza unha resposta oxitócica paradóxica (a oxitocina é a hormona que se encarga de que o traballo de parto avance, entre outras cousas) e unha liberación de endorfinas, que son as substancias naturais para o alivio da dor: analxésicos naturais. 

Estes períodos de repouso sen dor entre contraccións son de vital importancia, porque son os momentos nos que a muller ten que deixarse levar, e descansar. Se mantivera a mesma tensión que durante as contraccións, liberaríanse catecolaminas de forma continua, inhibindo a producción paradóxica de oxitocina endóxena, e de endorfinas.

Este é un dos motivos polos que se espera a que o parto esté en fase activa para colocar a analxesia epidural, para evitar a interrupción de este proceso que se está poñendo en marcha.

Cando a maquinaria xa está “a todo tren”, é dicir, cando a fase activa do parto se desencadeou, a colocación da epidural non ralentiza a fase de dilatación.

Na próxima entrada falarei polo miudo dos diferentes métodos analxésicos, naturais e non naturais, que coñecemos ata agora.

A segunda etapa do parto: o expulsivo

Tenme pasado nunhas cantas ocasións, que ó comentarlle a unha parexa que a muller xa está en dilatación completa, o pai se apura a ir ó wc, por se non lle da tempo a ver nacer ó seu bebé…

Gústame botarlle a culpa disto ás películas, xa que faría falta unha moi longa para narrar todo un traballo de parto e pouca xente a vería.

Se ben é certo que hai algún parto cun expulsivo rapidísimo, o máis habitual é que leve un anaco.

Non me gusta falar de tempos, cada muller é un mundo, teño visto expulsivos de 4 horas e expulsivos de 2 minutos.

Que che vai a tocar a ti? Non o sabemos.

O mellor é comezar a puxar cando se note esa sensación de ganas de empuxar, unha sensación irrefrenable. Se pola epidural non percibes ben esa sensación ou non notas as contraccións, nós colaboraremos contigo para que sepas cando é o mellor momento para empuxar.

A veces recomendamos esperar un anaco (en torno a unha hora) se a dilatación é completa pero a nai ainda non percibe a sensación de puxo para que a cabeciña vaia descendendo progresivamente, e a nai comece a puxar cando o bebé xa está máis preto da saída e note máis ganas de empurrar, de forma que non se canse innecesariamente.

E como é esa sensación?

De novo, cada muller é única, pero si é certo que coincide que a maioría a describen como ganas de defecar. Por pouco poético que sone.

Cando unha muller te chama porque precisa con urxencia defecar…normalmente é outra cousa o que está querendo sair.

Outro día farei outro post sobre as cacas durante o parto, que é algo que tamén sei que preocupa a moitas mamás, e moitas me pediron. Xa vos adianto que: é normal facer caca durante o parto, énos útil que fagades caca durante o parto e é beneficioso para o bebé que a mamá faga caca durante o parto.

Vou a recordar que en todo momento estou a falar dun desenvolvemento normal, eutócico, do traballo de parto, para falar do seguinte punto: a episiotomía.

Creo que se merece tamén unha entrada propia, por ser tema controvertido, discutido, e técnica moi temida por moitas nais.

Dependendo de a qué organismo consultemos, atoparemos indicación para realizala ou non moi diversa. O que sí que está claro é que non se debe de facer de rutina. Isto é: non se debe de facer en todas as mulleres crendo que así o seu periné vai a sufrir menos, porque se demostrou que aumentaba a incidencia de desgarros de maior gravidade.

Entón vou a desgarrar durante o parto?

Algunha pequena lesión é habitual que se presente: acaba de pasar un bebé enteiriño por aí, pero…a palabra desgarrar asústame ata a min. E na maioría dos partos os desgarros son mínimos (clasifícanse en grados, de menor a maior do grado I ao grado IV), grados I e grado II, sutúraos a matrona tras o parto se é preciso, para aproximar os bordes (se a muller percibe a zoa por estar sen epidural, pódese administrar anestésico local)  e acostuman a cicatrizar sen maior problema e sen facer grandes curas: basta con manter a zoa limpa e seca. Ainda que son pouco habituais, se se da un grado III ou IV chamaremos á nosa compañeira xinecóloga para que o resolva. Volverei sobre este tema en seguintes entradas.

NACE O BEBÉ

Noraboa mamá! 

Se todo está ben, e ámbolos dous estades en boas condicións, o mellor tanto para ti como para o teu bebé é que cho coloquemos sobre ti. Espido, manchado, e recién recién nacido. 

Que vos ulades, vos conozcades, o biques,…que escoite o teu corazonciño por primeira vez dende fora, pero ben pegadiño a ti. O teu calor corporal manterao quente, e nós colocaremoslle unha toalla encima para secalo e que non se enfríe.

Que ninguén se asuste! Os recién nacidos non nacen como nas fotos dos anuncios de pañais! Non son rositas, e venen cun lazo, normalmente traerán na pel restos de sangue, unha especie de “manteiga“, que é o vérmix caseoso, que os protexía e segue a protexer, como unha crema superhidratante, restos de líquido amniótico, igual algo de caca negra (meconio)… E nós como moito quitaremoslle a caca e limparemoslle un pouquiño a cara. Pero non é bó que os lavemos inmediatamente, enfriaríanse, dificultaríamos a lactancia, desprotexeríamoslle a pel…

Thinkstock

Nese momento ainda que xa comeza a respirar, segue a pasarlle sangue a través da placenta.

Se todo está ben, e non queres realizar doazón de sangue de cordón, esperaremos a que pare de latir o cordón, momento no que xa non pasa máis sangue cara o bebé.

Por que esperamos? Porque se demostrou que mellora os depósitos de ferro do bebé ós 6 meses, ese pouquichiño de sangue que lle pasa, para un bebé tan pequeniño, marca a diferenza.

O alumbramento: a saída da placenta

Agora todavía falta a placenta non? 

-Si, pero tranquila, que iso non é nada.

As guías actuais recomendan o manexo dirixido da saída da placenta, isto é, administrar unha dose de oxitocina para que a placenta se desprenda antes, e así a nai, sangue menos.

A placenta é un órgano formado co mesmo material xenético que o bebé e que se encargou durante unhas 40 semanas de mantelo con vida. Agora xa non é útil, e ténse que desprender do útero da nai para sair, axudándo á súa vez á producción de leite materno (mira que estamos ben feitas!).

Todos os vasos que antes estaban conectados á placenta, agora deixarán de estalo, e o útero ten que volver ó seu sitio (contraerse) para pechar todos esos vasos.

Cando a placenta saía é normal que notes certa presión, pero nada que ver coa presión do expulsivo.

Nós revisarémola para asegurarnos de que saíu completamente e non quedou ningún anaco dentro, o que podería provocar que o útero non se contraese correctamente e se presentase un sangrado.

Sangue, sangue, sangue…si, nun parto hai bastante sangue. Ata 500ml considérase normal durante un parto, así que non vos asustedes ó vernos tan tranquilas con toda esa sangue nas mans. Se é demasiado, tomaremos medidas.

Unha vez rematado este proceso, pasamos á seguinte etapa: o puerperio inmediato.


Xerar unha relación de confianza co profesional que nos asiste é esencial para que todo se desenvolva con normalidade, e a información que poidamos ter de antemán é unha ferramenta moi útil, pero debemos recordar que non substitúe a toda a información que nos poidan ir dando durante o noso traballo de parto. Isto só son directrices xerais, pero como cada proceso é único, en certas ocasións haberá indicacións e particularidades ás que os profesionais tamén debemos atender, sempre informando á muller e co seu consentimento