As nais que só criaban ás súas crías.

Toda profesión que fora ligada históricamente á muller é minimizada, infravalorada.

O criar, educar, e coidar á prole foi unha actividade desenvolvida maioritariamente por mulleres ,dende sempre, en máis do 95% das culturas descritas ata agora, e supón o 50% de todo o que tiñamos que facer para subsistir como especie.

  • Por un lado, debemos xerar alimentos e protección, o que no mundo contemporáneo se traduce en xerar cartos para mercalos, ademáis de cobixo, abrigo,…
  • Por outro lado debemos procurar que haxa quen prosiga co noso cometido, se reproduza e continúe o ciclo da vida.

Pero ese 50% segundo non vale nada. Ou cómo mínimo, no mellor dos casos, menos.

Sen nós a sociedade non houbera persistido, as mulleres sacaron adiante ás próximas xeracións, coidaron dos feridos e dos anciáns durante toda a nosa existencia como especie.

Fai moi pouco -e grazas a indomables e valentes loitadoras- podemos decidir; ou polo menos, niso estamos.

Decidir sobre que queremos facer cas nosas vidas, se queremos ocuparnos da “producción” de productos, porque non nos da a gana de ter que criar ou ter ás nosas crías, que é igual de lexítimo,  ou se queremos ocuparnos da “producción” da próxima xeración.

Ou se queremos compartir ambas tarefas con outra persoa.

Se pensásemos só en números (algo que para min é un enorme erro, pero así temos montado o mundo, e eu non son allea a esa realidade),…canto vale a vida dun novo meniño? Canto vale educalo? Canto vale alimentalo co teu corpo, co teu esforzo? O feito de que siga vivo porque haxa quen o coide cando ten fiebre? O feito de que lle ensinen que mancar a outros non está ben? Que hai que querer e respectar? Que hai que ser responsable dos propios actos? Canto vale gardalo coma un tesouro 9 meses? Canto vale protexelo, coma a maior das fortunas, durante unha vida?

Pode que poidésemos cuantificalo como o que ese futuro adulto producirá. O seu potencial. O seu potencial productivo. Pero a min os números dánseme fatal, e ademáis iso deixollo a quen se lle den mellor ca min, e sobre todo, a quen lle importen máis.

Pero á muller que libremente escolleu a valiosa e dura vida de adicarse en exclusiva ós seus fillos, díselle que non traballa.

24 horas ó día.

365 días ó ano.

Con cada choro, con cada pataleta.

Con cada cueiro e con todos os mimos.

Con todo o amor, sempre, sen descansos.

Porque a crianza non entende de vacacions, nin de dores de cabeza.

Ninguén nos da unha “baixa de nai”.

A crianza só entende das necesidades dos que te necesitan.

Noraboa a todas as nais tan valentes coma ti, que me lees, que son tan tan vagas, que non tenen un só día libre ó ano.

Creédevolo máis.

O que facedes, non ten prezo.

 

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s